ลา....ลาไปลับแล้ว
แว่ว...แว่วเสียงหวนไห้
หมอง..หมองในหัวใจ
เหลือไว้แค่คำลา
---------------------
หวิว...หวิวใจแทบขาด
หวาด...หวาดหวั่นผวา
ริน.....รินแล้วน้ำตา
ปวดปร่านะหัวใจ
---------------------
หวัง....หวังใจจะทน
หม่น....หม่นสักเพียงไหน
ลืม....ลืมให้หมดใจ
ทิ้งไปกับวันวาน
เวลา...ทำให้เราได้เรียนรู้คำว่ารัก
กับ......การทำความรู้จักซึ่งกันและกัน
คน......ที่ห่างไกลได้โยงใยความสัมพันธ์
สองคน...ผูกพันกันด้วยหัวใจ
เวลา...ที่ผ่านไปไม่หวนคืน
กับ......การหยิบยื่นหนทางใหม่ๆ
คน.....ที่เคยชิดใกล้กลับแปรเปลี่ยนไป
สองคน.....ต่างมีทางเลือกใหม่ให้ก้าวเดิน
เวลา...สอนให้เรียนรู้คำว่ารักและลาจาก
กับ.....ความพลัดพรากและห่างเหิน
คน...มีชีวิตก็ต้องก้าวเดิน
สองคน...ต่างต้องเผชิญสิ่งใหม่ด้วยตัวเอง
พี่ชาย...
กี่กาลเวลาที่ห่างหาย..ช่างยาวนานนักหนา
หากใครคนหนึ่งยังคงรอวันเธอกลับมา
แม้สิ้นไร้หนทางจะไขว่คว้า..ให้เธอคืน
ยามนี้โลกช่างว่างเปล่า
มีเพียงสายลมสีเทาพัดพาความเหงามาหยิบยื่น
เดียวดายทนก้มหน้า..กี่หยดน้ำตาทนกล้ำกลืน
ทำได้เพียงฝืนยิ้มหน้าชื่นทั้งที่ใจพร่าพัง
โอ.....พี่ชาย
ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างที่เคยวาดหวัง
สุขไหนที่มีไม่เคยยั่งยืนอยู่จีรัง
ทุกข์สิกลับประดังปกคลุมทุกจังหวะเต้นของใจ
ถ้าข้างกายยังมีเธอเหมือนวันก่อน
แม้ร้าวรอน..คงมีถ้อยคำปลอบโยนให้หายหวั่นไหว
เพียงไม่นาน..ดอกไม้จักคลี่บานเต็มลานใจ
หากวันนี้จะมีใครให้ซบตรงไหล่เพื่อซับหยาดน้ำตา
พี่ชาย..เธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม
รับรู้บ้างหรือเปล่ากับกระแสใจที่ฉันส่งไปหา
ได้ยินไหม..เสียงของหัวใจร่ำร้องให้เธอกลับมา
ลืมแล้วหรือไร..คำสัญญา..ว่าจะไม่ทิ้งกัน
จนกว่าเธอจะกลับมา...จนกว่า...
ฉันมั่นใจเสมอว่า...ต้องมีวันนั้น
ฉันจะเข้มแข็งให้ได้อย่างที่เคยรับปากยืนยัน
แม้วันนี้ความฝัน..จะไม่งดงามเหมือนวันที่มีเธอ
